توضیحات

   تاریخچه بازی های المپیک

المپیک

دوران باستان

بازی های المپیک در ابتدا یک جشن مذهبی بود که برای ادای  احترام به زئوس (پادشاه خدایان یونان) در صحن مربوط به او برگزار می گشت. این مسابقات هر چهار سال یک بار و از سال ۷۷۶ قبل از میلاد در المپیا که محل صحن زئوس بود برگزار می گشت.

 افسانه های بسیاری در مورد پیدایش مسابقات المپیک به وجود آمده است: بر اساس یک داستان، هرکول (که در اساطیر یونانی نیم خدا بود) آن را جهت تجلیل از فتوحات منحصر به فردش به وجود آورد. بر اساس افسانه های دیگر،  زئوس و کرونوس، دو خدای یونان باستان، با یکدیگر بر سر فرمانروایی المپیا با هم جدال داشتند، که نهایتاً زئوس به پیروزی دست یافت. بر اساس این داستان مسابقات المپیک یادبود این پیروزی می باشد. در دوران باستان فقط مردهای یونانی که آزاد (و نه برده) متولد گشته بودند،  قادر می گشتند در مسابقه های جشن مذهبی زئوس شرکت نمایند. خانم هایی که مجرد بودند در تاریخ دیگری به احترام هرا همسر زئوس و مادر هرکول، با هم مسابقه می دادند. خانم های ازدواج کرده حق شرکت در مسابقه ها را نداشته و در صورت مخالفت جان خود را از دست می دادند.

مسابقات المپیک در میان یونانی ها از اهمیت بسیاری برخوردار بود، چنان که مورخان یونانی در دوران باستان، از آن به عنوان یک واحد برای اندازه گیری زمان استفاده می نمودند. یک «المپیاد» بیانگر چهار سال بود. نخست مسابقات فقط شامل «مسابقه دو» بود، اما بعد ها کشتی، بوکس و پرش به آن اضافه گشت. شرکت کنندگان اشخاصی بودند که ثروت و وقت کافی برای تمرین ورزشی داشتند.

اشخاص در این مسابقات به طور فردی شرکت می نمودند، نه این که نماینده ای از شهر یا ناحیه ای خاص باشند. تمرکز اصلی این مسابقات بر روی خصوصیات مردانه مانند قدرت و توانمندی که فرهنگ یونانی آن زمان تحسین می نمود، پایه گذاری گردیده بود. بر خلاف سنت جاری در ناحیه مدیترانه که بر پوشیدگی تأکید دارد، شرکت کنندگان، برهنه در مسابقه ها شرکت می کردند (کلمه «ژیمناستیک» به یونانی به معنای «برهنه» می باشد). مورخان نظریه های مختلفی جهت توضیح این موضوع ارائه نموده اند: برهنه حضور یافتن در میان عموم مردم بدون این که فرد تحریک جنسی گردد، نشان دهنده کنترل فرد بر خودش می باشد؛ یا برهنه بودن قسمتی از مراسم مذهبی بود که بر معنای فانی بودن تأکید می نمود؛ یا عقیده به این که برهنگی قدرت جادویی به آن ها در مقابل صدمات می بخشید؛ و یا این که برهنگی لباس ویژه اشخاص از طبقه بالا بود. در هر حال، نکته این جاست که برهنه بودن برای یونانی ها خجالت آور نبوده است. با بررسی تاریخ یونان و آثار کشف شده به سال ۷۶۶ قبل از میلاد، متوجه می گردیم که «تیمائوس» اولین تاریخ دان یونانی در نوشته ‏های خود از مردی بنام «کره ابوس» یاد نموده است، که در راه رفتن از همه سریعتر بوده‌ است.

بعضی معتقدند که یونانی‌ها  این بازی‌ها را برگزار می نموده اند تا جوانان قوی و تنومند گردند و از خاک کشور در برابر دشمنان دفاع نمایند. در آخر افرادی که در این مسابقه ها پیروز می‌ گشتند، یک عدد نخل به عنوان هدیه در یافت می کردند و بر روی سر آنان تاجی از گل قرار می‌دادند و پایان مسابقات را اعلام می نمودند.

رشته‌های ورزشی برگزار شده در دوره های مختلف این مسابقات شامل ماده‌های مختلف مسابقات دو، پرش، پرتاب دیسک، پنجگانه باستانی، مشت زنی، کشتی، پانکریشن، اسب‌دوانی و ارابه رانی می گشت. نوباوگان، جوانان و پهلوانان جدا از هم به مبارزه می پرداختند، در حاشیه المپیک مسابقه ‏های شعر و شاعری، سخن‏وری و موسیقی هم برگزار می گشت. جشن ‏های «المپیا»  تا سال ۳۹۴ که امپراتور روم آن‌ را تعطیل نمود، ادامه داشت. این تعطیلی طولانی موجب ویرانی «المپیا» و عبادگاه «زئوس» نماد قدرت و پهلوانی، گردید.

المپیک

آغاز المپیک نوین در سال ۱۸۸۶:

از سال ۳۹۴ که بازی‌های المپیک به دستور «تئودوسیوس» تعطیل گشت تا سال ۱۸۸۶ که بازی‌های المپیک نوین آغاز گشت، بازی‌های المپیک به فراموشی سپرده شده بودند. در این مدت کوشش های بسیاری برای احیای المپیا که در زیر خاک مدفون گشته بود انجام گرفت (وقوع دو زلزله منطقه المپیا را کاملاً از بین برد) تا این که کوشش های  دولت یونان و فرانسه سرانجام در سال ۱۸۹۲ ثمربخش واقع گردید.

در اواخر قرن نوزدهم با کوشش بارون پیر دو کوبرتن (Pierre de Coubertin)  تحصیل کرده و مورخ فرانسوی، مسابقات المپیک دوره نوین خود را آغاز نمود. بعد از آن که بارون پیر دو کوبرتن (Pierre de Coubertin) در سال ۱۸۹۲ از دولت تقاضا نمود تا او را در اجرا و زنده نمون بازی های المپیک یاری نماید، برنامه و آئین‌نامه بزرگی را در این مورد به اتحادیه ورزشی پاریس ارسال نمود و فوراً، خود از طرف دولت فرانسه به ریاست اتحادیه انتخاب گردید و برای به دست آوردن پشتیبان به کشورهای اروپایی مسافرت نمود.

المپیک

در سال ۱۸۹۶ کنگره المپیک تشکیل گشت و بارون پیر دو کوبرتن (Pierre de Coubertin) مورد حمایت کشورهای شرکت کننده قرار گرفت. قرار شد در این کنگره، بازی ها هر ۴ سال یک بار در یکی از کشورهای بزرگ برگزار گردد و کمیته‌ای به نام کمیته بین‌المللی المپیک که به طور کامل و دقیق بر بازی ها نظارت نماید، تشکیل گردد. سرانجام  مجدد بازی های المپیک در سال ۱۸۹۶ در آتن آغاز گشت.

پرچم و شعار المپیک:

زمینه پرچم المپیک سفید بوده و در اطراف خود حاشیه ای ندارد و در وسط آن ۵ حلقه به عنوان نشانه ی المپیک با ۵ رنگ وجود دارد. رنگ حلقه‌ها از چپ به راست به ترتیب آبی، زرد، سیاه، سبز و قرمز می باشد. پرچمی که در سال ۱۹۱۴ توسط بارون پیر دو کوبرتن (Pierre de Coubertin) به کنگره پاریس عرضه گشت، نمونه قراردادی پرچم المپیک می باشد.

پرچم و سمبل المپیک مظهر اتحاد ۵ قاره و تجمع قهرمان های سراسر جهان، در بازی های المپیک می باشد، که طبق هدف بارون پیر دو کوبرتن (Pierre de Coubertin) با رعایت اصل دوستی به مسابقات برابر و صادقانه می‌پردازند. شعار المپیک Citius ,Altius ,Fortius (سریعتر، قوی‌تر، بالاتر)، نشان دهنده ی اهداف نهضت المپیک می باشد.

المپیک

مشعل المپیک:

 «شعله المپیک» یا‌‌ همان «مشعل المپیک» امروزه سمبل بازی‌های المپیک می باشد؛ این مشعل در واقع برای برپایی جشن دزدیدن آتش از «زئوس» خدای یونان توسط «پرومتئوس» می باشد، که ریشه در تاریخ یونان دارد؛ جایی که آتشی در طول المپیک باستانی روشن نگه داشته شد. این مشعل در بازی‌های المپیک تابستانی آمستردام مجدد به میدان‌های بازی آمد و از آن تاریخ به بعد جزء جداناشدنی بازی‌های مدرن می باشد.

ولی بر خلاف تاریخچه ی طولانی این مشعل، حرکت آن هیچ سابقه طولانی در تاریخ باستان ندارد و در واقع برای توسعه ایدئولوژی نازی برای اولین بار توسط کارل دیم (پدر ورزش آلمان) دبیرکل کمیته برگزاری المپیک آلمان، و با حمایت جوزف گوبلز (Joseph Goebbels) سیاستمدار ناسیونال سوسیالیست آلمانی، در المپیک برلین انجام گشت.

هدف المپیک:

هدف از برگزاری بازی های المپیک، شرکت در مسابقات است نه پیروزی! اساس آن بر پیروزی استوار نمی باشد، بلکه خوب مبارزه نمودن اصل آن می باشد. ورزشکاران جهان برای به دست آوردن اهداف سریعتر، قوی تر و بالاتر بدون توجه به ملیت، مذهب و نژاد با هم مبارزه می نمایند و شعار پیر دو کوبرتن (Pierre de Coubertin) را مبنی بر در صفا زندگی کردن ، در صفا مبارزه نمودن و به نیروی جسمانی خود لطمه نزدن را الگوی کار خود قرار می‌دهند.

 

بیشتر بخوانید: